Psikologoarengana joan nahi ez duen nerabe bati nola lagundu

"Ez zait ezer gertatzen", "ez naiz joango", "ez nauzu eramango ni aztertzera". Esaldi hauek ezagunak egiten bazaizkizu, ez zaude bakarrik: terapiara joateari uko egitea gurasoen kontsultarik ohikoenetako bat da, eta ia inoiz ez du esan nahi lantzeko ezer ez dagoenik.

Zergatik egiten dioten uko

Nerabezaroan, laguntza eskatzea autonomia galtzea bezala bizi daiteke, hain zuzen ere autonomia hori sentitzeko behar handia dagoenean. Horri hiru beldur oso ohiko gehitzen zaizkio:

Epaituak izateko beldurra. Beraiengan zer dagoen gaizki erabakiko duen norbait imajinatzen dute.
Kontatzen dutenaren kontrola galtzeko beldurra. Batez ere informazio hori etxera iritsiko dela pentsatzen badute.
Familiaren "arazoa" izateko beldurra. Gurasoen helburua pertsona hori konpontzea bada, normala da erresistentzia jartzea.

Zerk laguntzen duen lehen hitzordua baino lehen

Argi hitz egin etiketak jarri gabe. "Laguntza psikologikoa behar duzu" esan beharrean, hobeto funtzionatzen du ikusten duzuna izendatzeak: "aste batzuk daramatzazu gaizki lo egiten eta ohi baino askoz gehiago eztabaidatzen, profesional batek lagundu ahal digula uste duzu?"

Eman iezaiozu kontrola erabaki dezakeenaren gainean. Eguna, ordua, lehen saioa online izatea nahiago duen, bakarrik edo lagunduta sartu nahi duen. Erabakiak hartzeko aukera emateak erresistentziaren zati handi bat murrizten du.

Izan argia konfidentzialtasunarekin. Azaldu iezaiozu kontsultan hitz egiten duena berea dela eta prozesua laguntzeko beharrezkoa dena bakarrik partekatzen dela, bere segurtasunerako arriskurik ez badago behintzat. Hori jakiteak nerabe askoren jarrera aldatzen du.

Proposatu muga txiki bat. "Bi saiotara joango gara eta gero erabakiko dugu".

Saihestu terapia mehatxu edo zigor gisa erabiltzea. "Horrela jarraitzen baduzu psikologoarengana eramango zaitut" bezalako esaldiek kontsulta zuzenketa bihurtzen dute, eta horrek hilabetez pisatzen du.

Eta hala ere ezetz esaten badu

Familiarekin saio bat edo bik balio dute gertatzen ari dena ordenatzeko, etxeko tentsioa jaisteko eta hurbilketa prestatzeko. Askotan, giro familiarra aldatzen denean, pertsona gazteak bere kabuz etortzea onartzen du.

Gaiak nork eta nola planteatzen diren berrikustea ere lagungarria da. Elkarrizketak beti eztabaidan bukatzen badira, probatu une neutral batean hitz egitea (autoan, paseo bat ematen) eta bi minututan, ez hitzaldi luze batean.

Noiz ez den komeni itxarotea

Badaude laster kontsulta bat eskatzen duten seinaleak, joateko inolako gogorik ez egon arren:

Aldaketa bortitzak loan, gosean edo pisuan.
Lagunengandik isolatzea eta lehen gozatzen zituen jardueretatik aldentzea.
Eskola-errendimenduaren beherakada bortitza.
Autolesioak, alkoholaren edo beste substantzia batzuen kontsumoa.
Bizitzen jarraitu nahi ez izateari buruzko iruzkinak.

Azkenaren aurrean, ez itxaron: berehalako arriskurik badago, deitu 024 (suizidio-jokabidea artatzeko linea, doakoa eta konfidentziala) edo 112 zenbakira.

Laburbilduz

Terapiarekiko erresistentziaren atzean beldurra egoten da, ez interes falta. Gauzak argi izendatzea, aukerak ematea, konfidentzialtasuna bermatzea eta behar denean familiarekin hastea beldur horiek kentzen laguntzen du.

Kontsultatu nahi baduzu, idatz diezadakezu eta dei labur batean ikusiko dugu, konpromisorik gabe.